Reis naar Japan…het land dat mijn ziel voedt

Na de middelbare school was de logische stap gaan studeren aan de K.U.Leuven. Mijn studiekeuze was minder logisch: kinesie therapie, psychiatrie of Japanologie? Wat zou het worden? Een toen onbewust duwtje van mijn Ziel bracht me bij de laatste optie. (Al zou later blijken dat ik in  mijn huidige praktijk de drie interesses op een diepe laag onbewust door elkaar gewoven heb.)

Na vier jaar studie over Japan en van de Japanse taal, vertrok ik met een studiebeurs voor anderhalf jaar richting het land van de rijzende zon. En daar aangekomen, was het zeker niet van in het begin grote liefde. Ik die zo graag van huis was, ervaarde nu heimwee.

De verhuis van Osaka Gaidai (een verplicht verblijf van 6 maanden voor extra verdieping in de Japanse taal) naar Kunitachi in Tokyo bracht een ommekeer. Ik was blijkbaar meer een Tokyo girl dan een Kansai meisje. Langzaamaan geraakte ik vervlochten met het Japanse leven en de gewoontes daar van elke dag. Oudere mensen zagen in mij een meer Japanse versie dan hun eigen kleinkind - dat blij was te verwestersen. Ik boog, ik slurpte, ik liet mijn hoofd zachtjes naar rechts knikken als ik het antwoord verschuldigd moest blijven. Mijn lichaam bewoog op een Japanse manier… en de anderhalf jaar Japan werden verlengd en verlengd tot ik er uiteindelijk al een vijftal jaren woonde.

Toen besliste ik om terug te keren naar België. Waarom? Het voelde als een kantelpunt: “als ik op dit punt langer zou blijven, zou ik nooit meer terugkeren naar mijn moederland.” Of was het ook weer mijn Ziel die me een zacht duwtje gaf? Want terug in België beleefde ik nu een reverse culture shock: heimwee naar Japan. Alles in België voelde vreemd aan. Ik kon hier moeilijk aarden en alles wat ik achter gelaten had 5 jaar geleden, overviel me terug en triggerde me nog even sterk.

Na een jaar ploeteren, startte ik met de Shiatsu opleiding in Haasrode, Leuven: een stukje Japan als ankerpunt in mijn moeizame Belgische bestaan. Ronny Massa startte op hetzelfde moment de shiatsu opleiding in Hasselt. Waren dat ook niet onze beider Zielen die ons een duwtje gaven? In het derde jaar ontmoetten we elkaar in Orval voor een wekend en een vijfdaagse en snel daarna begon ons gezamenlijk pad. Een liefdevol pad, en vruchtbaar pad met 4 parels van kinderen en Iyashi als vijfde kindje.

En dan… fast forward, dit jaar in maart 2026 onze tweede Iyashi Japanreis. De eerste keer dat we die groepsreis organiseerden voor onze shiatsu studenten, was in 2017. Toen ging Ronny mee als begeleider. Vermoedelijk durfde ik het ergens niet aan, het weerzien. Ondertussen waren we nu met ons gezin in 2023 wel al terug in Japan geweest op vakantie en werd de oude vlam in mijn hart aangewakkerd. Want dat besefte ik ondertussen: ik heb een liefdesrelatie met Japan.

Logisch als je daar vijf jaar hebt gewoond? Ik weet het niet. Het voelt dieper.

Japan voedt mijn ziel.

Gaat dit over vorige levens? Ik weet het niet. Misschien. In elk geval, er is een energie in Japan die resoneert met mijn Ziel. Een bepaalde frequentie die me roert, als een stille herinnering aan wie ik ben en waarom ik hier ben. Het kan me plots overvallen. Ik wandel ergens, en ineens is het daar. Het hangt in de lucht. Heel subtiel. Het kan een beeld zijn, een geur, een smaak. Het raakt me en ontroert me. Ik moet dan stilhouden, dieper ademen en steeds komen er enkele tranen die over mijn wangen rollen. Vaak heb ik deze ervaringen in de  natuur, bij een tempel, of een tuin, maar evenzeer in een onsen (hot spring), bij het voelen van de stof van een tweedehandse kimono, of bij het proeven van een verse ikura don (kom rijst met zalm eitjes) op de markt.

Vol vuur en enthousiasme deelde ik mijn passie met de Iyashi studenten die mee waren op deze rondreis door Honshu, het grootste eiland van Japan. En zij gaven mij op hun beurt hun geschenk van verwondering, bewondering, vertraging door te kijken met de ogen en het hart van iemand die de eerste keer de Japanse eigenheid ontmoet. Voor mij voelde het als een hernieuwing en bevestiging van mijn liefde voor Japan.

Ik bracht de groep aan het einde van de reis, terug naar de luchthaven van Kansai in Osaka en bleef nog een weekje langer bij vriendin Nele in mijn geliefde Japan. En het regende. En het was koud. En ik werd de schaduwkanten van Japan gewaar… de volle treinen, de geur van “slechte” olie, de vervallen straten in Itami, de regeltjes en de sociale druk,…

Zo werd ik uit mijn idealisatie gehaald en zag Japan weer zoals het is… zoals alles tenslotte is, met licht en donker. En ik ontving de les van deze reis: de kracht van ons hartcentrum is om de polariteiten te dragen en te omarmen. Ze mogen er allebei zijn: donker en licht, yin en yang. En… ik hou nog steeds van Japan.

Onze liefde heeft de test doorstaan.